مسعود رضایی بیاره آسمان آسمان! کـو آن غــریــــو و تنــــــدر طوفانیت کـو نــــــگاه مهربــــــان و بــــوسهی بارانیت در نـــــــگاه آبیت شوق پَــــر پـــــرواز نیست مـــــوسم سرمـــــای دی بــا رنــگ تابستانیت چشم در چشم زمین، عاشق نهای، آیا چه شد ؟ گریـــــهی بـــی اختیار و شوق دست افشانیت برف شد افسانـــــه و بـــاران امـــیدی نا امید پا کشید از چشمه و جـو آن غـــزلها خوانیت تنـــدر دیـــوانـهات سر بر نمی کوبــد ز شوق کــوغــــریو نالـــــههــا و رعــــد کوهستانیت خشک شد اشک زمین ای آسمان وا کـــن گـره از میـــــــان ابــــــروان و گـــوشهی پیشانیت بر بسیط خـــاک عـــالم برف و بارانت نشست چیست این قهر و عتــاب و خشم بـــا ایرانیت خشم داری آسمان از بـــوی مـــوی دلبــران ! یا ز تـــزویـــر و دغـــل در فـــوتهی روحانیت

مسعود رضایی بیاره اشک شوق آسمان ،عطر طـــراوت بـــر دمـــن بــاریـــدهای اشک شوق از مهربـــــانی بر وطــن بــاریـدهای بّــــر لبان تشنــهی خـــــاک و نــــــگاه جـویبـار نــــم نـــم بــاران عشق از جان و تن باریدهای یـوسفی گــم گشته بـــــــودی در بیابـــان امیـــد بِِِِـــوی امیـــــد از میــــان پیــــرهــن بــاریدهای در چمن احساس شوق زنــــــدگی پــژمرده بود شوق و شور زنـــــدگانی در چمن بــــاریــدهای شاعری شیرین سخن چون نمنم اشک تو نیست شهـد شعـری عـــــاشقانه در سخن بـــاریدهای

مسعود رضایی بیاره شعله نوش حریفی کو که سر از پا نــداند در آتش آیـــد و پــــروا نـــداند به دستش تا بگیرد دست ساغر ز مستی ساغر از صهبا نـــداند در آمیزد چنانـــم در رگ و پـــی که فرق از جان و جان از ما نداند به کامش باد جـــام باده و مـی کــه غیر از میکــده ماوا نــداند حریف شعله نوشی کو که با من در این پروانگی پروا نـــــداند